"Cociñando con Bolboretas no bandullo", (Edicións Xerais)

Bo día, bolboreteir@s! Estades preparados para esta fin de semana chuviosa? Ben, se andades aínda procurando plan, nós dámosvos unha opcións. A lectura de "Cociñando con Bolboretas no bandullo" e o preparado dalgunhas das receitas máis saborosas que nel podemos encontrar. Que vos parece?

Ben, como xa vistes nas RRSS, levamos tempo comentando a concreción deste noso soño que desde o pasado venres 16 de novembro está nas librarías de todo o país e nas diferentes plataformas dixitais.

Estamos encantadísimos co resultado e moi agradecidos a todas as persoas que o fixeron posíbel, comezando pola editorial, Xerais, até o ilustrador Iván Rodríguez (que gran traballo), ou o editor Ramón Domínguez e Plumería Fotografía.

Ben, pois queriamos aproveitar a entrada de hoxe para vos meter apetito dunha forma diferente, presentándovos un pouquiño o libro, este noso fillo literario e gastronómico, o primeiro. 

Pan estralante, a debilidade gastronómica de Casares

Bo sábado, bolboreteir@s. Canto nos alegramos que a receita literaria do pasado martes, arredor Salmón con bechamel do Ilustrísima de Casares, gustara e tivera tantas lecturas. Isto danos aínda máis ganas de vos presentar a segunda parte deste proxecto gastronómico arredor do autor homenaxeado neste 2017 con motivo do Día das Letras Galegas.
Se o outro día arrincamos dunha novela para configurarmos un prato ben saboroso, hoxe optamos por nos inspirarmos desde as propias reflexións de Carlos Casares arredor da gastronomía, que son moitas e substentadas na experiencia do probador con capacidade analítica que recoñece o valor da sinxeleza e a tradición mais coa necesaria incorporación da innovación. É por iso que en ocasións se ten mostrado preocupado polo estancamento da nosa cultura culinaria, aínda que ben é certo que estamos a falar dos anos 80, avando Galiza moito desde aquela.
Sexa como for, o que nos chamou a atención é o feito de Casares confesar a súa debilidade gastronómica nun produto básico, elemental nas cociñas galegas e supón para nós tamén o summum dos sabores: o pan. Si, si, o pan! Contaba o homenaxeado da morriña por ese alimento nas saídas a outros países en que non se estila tanto. Aquí, a historia, con conseguintes transformacións socio-económicas levaron o pan a se manifestar como imprescindíbel na nosa mesa, variando unicamente os ingredientes de elaboración en función da época (millo, centeo, trigo).
Desde a Fundación Casares prestáronnos para as nosas pesquisas textos do Arquivo persoal de Carlos Casares, de grandísimo interese e entre os que tiramos fragmentos de grande sabor coma este:

      Eu son un gran comedor de pan, a única debilidade gastronómica que teño. De neno, na casa ríanse de min porque ía ao cine cos petos dos pantalóns cheos das puntas das barras, que os meus irmáns me cedían xenerosamente, sabedores da miña debilidade por semellante lambonada. Nunca entendín que nos cines, en vez desas trapalladas sintéticas que venden, non ofrecesen pan fresco, estralante. (tirado de "Á marxe")

Vaia! Que opinades do lambonciño que era Casares? Todo un purista das lambetadas. O caso é que aproveitamos para preparar así un pan estralante, que non parte do corrosco das barras senón do grosos mínimo que demos a este pan preparado na casa, cunha textura co efecto que gustaba o profesor. Todo el é estralante, todo crocante. E para lle dar máis intensidade e sabor, incorporamos o queixo. Só queda roer, desfrutar e deixarnos levar polo sabor entre cada crack. Velaí o tedes!

Pan estralante, a debilidade gastronómica de Casares

Ingredientes:

• 300 g de fariña
• 100 g de queixo
• 150 g de auga fría
• 3 culleradas de aceite
• 1 cullerada de ourego
• 1 cullerada de manteiga

O Ratatouille de Escarlatina, a cociñeira defunta

Moitos de vós xa coñeceredes a famosa Escarlatina pois chegou á nosa literatura infanto-xuvenil para quedar eternamente, aínda desde o mundo dos mortos. Quen é entón esta pícara? Pois a personaxe creada por Ledicia Costas en 2014, que dá lugar á novela "Escarlatina, a cociñeira defunta", peza marabillosa que recomendamos encarecidamente a tod@s @s amantes da lectura, non só aos peques. O libro supón unha viaxe á infancia e á fantasía que esta etapa caracteriza da man de Román, un pequeno que adora a cociña e cuxo agasallo de aniversario é unha nena do Alén Mundo, que só o poderá acompañar unhas horas e que chega para acompañalo nunha viaxe polo Alén, no que se encontra con personaxes incríbeis e do que será máis difícil regresar do que podía parecer.

Non chega só coas nosas boas palabras, "Escarlatina, a cociñeira defunta" levou a que Ledicia Costas fose recoñecida co Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil 2015, que vén a demostrar todas as posibilidades da nosa literatura.

Ben, e por que chega a Bolboretas no bandullo unha receita deste libro? Porque ademais de nos namorar, non resulta común encontrar novelas que fusionen literatura e gastronomía como aquí fai Ledicia. A final de cada capítulo, inclúese unha receita do recetario de Román, o que conforma un álbum gastronómico ben interesante. Mais, o relato ten presente en todo momento a paixón duns personaxes pola cociña e reflicte á perfección a maxia do momento de elaboración de certos pratos. Aínda que ben é certo que aquí nos encontramos pratos... ben estraños, nauseabundos, mais claro esta era comida de defuntos, haha: "Albóndegas de cerebro de morcego con xarope de bile", "Sopa de ollos birollos con crías de víbora" ou "Filete de cu de avestruz empanado con crocante de cascuda e regado con mexo de burra". Alucinante, non?

Por todo isto, decidimos dedicar unha semana a "Escarlatina, a cociñeira defunta", á súa precuela, "Esmeraldina, a pequena defunta" e como non, á autora, Ledicia Costas. Hoxe comezamos este menú saboroso-terrorífico cun ratatouille que pode asustar. 

De feito, ollade como prepara o ratatouille Escarlatina:

[...]

- Bos días! - dixen bastante animado.

- Que tal durmiches, Román?

- Moi ben. O teu ataúde non é tan terríble como parece. Que é iso que estás cociñando?

- Ratatouille ao meu xeito.

Achegueime á pota na que a cociñeira tiña todo mesturado e observei o seu contido ao tempo que inspiraba profundamente polo nariz. Aquilo alcatreaba e tiña pinta de todo agás de ratatouille.

-Puag! Pero a que cheira isto, Escarlatina?

Por toda resposta, colleu coas dúas mans un bote grande de cristal rotulado cunha etiqueta onde poñía: RATA, púxomo diante dos ollos e tiven que esforzarme para non cuspirlle dento de puro noxo. Dentro do recipiente había rabos, patas e fociños de rata.

- Pero que é isto? Isto non é ratatouille, isto é rata!

Ela sorriu, divertida.

Así é como fago eu a ratatouille. Con rata cociñada no seu propio prebe.

[...]

Tranquil@s. Nós imos preparar o ratatouille máis parecido ao gusto de Román, que a fin de contas é dos viv@s, coma nós.

Ratatouille

Ingredientes: 

• 1 berenxena grande
• 1 cabaciña grande
• 2-3 tomates
• 1 pemento
• 1 cebola
• 2 dentes de allo

Bolboreteando con... Rosa Aneiros

Pensabades que nos esquecíamos da sección “Bolboreteando con…” Non, ao contrario, estábamos traballando para vos presentar un novo artigo en que contamos coa colaboración dunha das nosas grandes novelistas, Rosa Aneiros. Ficamos tan entusiasmados cos seus libros (especialmente coa recente triloxía de Amote Leo A.), que sentimos o impulso incontrolábel de animala a preparar un prato co que comprobarmos que non só elabora marabillas con letras. É moi de agradecer a súa disposición para colaborar con Bolboretas no bandullo e cada unha das palabras que nos deixa, enormemente apreciadas por nós. Neste artigo pois, saberemos un pouco máis da Rosa escritora, cociñeira e amiga do bo comer.

A Rosa tivemos a sorte de coñecela durante os nosos anos de carreira, xa que, moi amabelmente respondeu a unhas preguntas de carácter literario. Uns anos despois, seguimos mantendo moitas inquedanzas neste ámbito, mais tamén no gastronómico.

Foto tomada de http://blog.xerais.es/

Namoramos dela con Veu visitarme o mar, onde o Prestige e o traballo de limpeza das nosas praias propiciaba un relato cautivador e moi agradábel de ler. Rosa Aneiros naceu en Meirás-Valdoviño en 1976. Alén de novelista, é xornalista -licenciouse en Ciencias da Comunicación na USC- e investigadora da Sección de Comunicación do Consello de Cultura Galega; podemos encontrar diversos artigos da súa autoría e colaboracións súas en diferentes xornais como El Ideal Gallego, El Progreso, El Faro de Vigo, Galicia Hoxe, Grial, Diario de Pontevedra...

Pan de trigo

O pan, descuberto en Oriente Próximo no 8000 a.C, constitúe a base da alimentación da pirámide alimenticia e foi o elemento nutricional básico de moitas culturas e por suposto da Galiza que, por falta de medios para outros produtos, recorreu historicamente ao pan, especialmente ao de millo, para remediar a fame. Actualmente segue a estar case a diario nas nosas casas aínda que máis ben como acompañante aínda que, para nós, segue a ser imprescindíbel polo seu sabor, sobre todo se optamos por facelo na casa como neste caso. 

É unha receita que precisa dun certo tempo pola fermentación da masa, mais resulta totalmente sinxela de elaborar e daravos para varias comidas, ben gardándoo nun bo lugar para a súa conservación ou mesmo conxelándoo para recorrer a el cando non teñades na casa. Supoño que moit@s de vós hoxe en día non disporedes das tradicionais artesas, que aguantaban o pan máis dunha semana, mais aínda así, pode durarvos con bo sabor uns cantos días. Sexa como for, recoméndovos que unha vez polo menos probedes a facer pan nos vosos fogares.

Pan de trigo artesán

Ingredientes:

• 2 vasos de fariña de forza
• 1 vaso de fariña de trigo
• 1 vaso e medio de auga tibia
• 25 gr de lévedo
• 1 culleriña de sal
• O zume de medio limón
• Bagas de goji, opcionalmente