Bolboreteando con... Lois Pérez

Foto de Alba Díaz

Día especial o de hoxe para nós e para vós pois contamos coa oportunidade de lermos e sabermos máis dunha das voces máis renovadoras da lírica galega. O de renovador é un adxectivo, xa un tanto tópico, do que se bota man para catalogar practicamente todas as novas voces da literatura mais o caso de Lois vai ao sema principal do termo pois está a abrir novas vías con cada un dos seus textos e
tamén das súas actuacións (si, as súas presentacións son realmente actuacións).

Lois Pérez naceu en Lugo no 1979 e Lugo acompañarao como sinal de identidade até os nosos días. Xa desde ben novo compaxina o seu gusto polo deporte e a cultura. De feito, vaise dedicar ao fútbol sala, chegando a xogar na División de Honra, en equipos como o Porto Celeiro, na súa etapa dourada ou o Azkar Lugo. Con todo, acaba por seguir o camiño da literatura, como contador, seguindo a liña doutro lugués que dignificou o conto como Ánxel Fole e bebendo de moi diversas fontes, poéticas e musicais.

Foto de Alba Díaz

No campo dramático, gañou en 2008 un dos premios de Teatro Radiofónico da Radio Galega con “Saltimbanqui”. En 2013 publicou “LP” (Emerxente), abrindo así a súa traxectoria poética que se consagra en 2017 co recente “Long Play” (Xerais).

Bolboreteando con... Rosalía Fernández Rial

A poesía é o gran milagre do mundo dicía Lois Pimentel, por iso nós recurrimos a ela sempre que podemos, e así hoxe ficamos encantadísimos de ter en Bolboretas no bandullo a unha das mellores creadoras poéticas (e non só) con que conta a nosa literatura nos últimos anos, Rosalía Fernández Rial. E sobre todo unha persoa marabillosa da que temos moito por aprender como ides comprobar neste Bolboreteando.

Tivemos a sorte de a coñecer en persoa hai ano e medio, xa que tamén participou no LGX15 cunha exposición do máis interesante (“O galego, lingua ártica”), e desde aquela vimos seguindo aínda con máis apego a súa traxectoria. Contámosvos algo antes de a lermos.

Rosalía Fernández Rial nace en 1988 ubicándose a súa infancia entre Carballo e Muxia, vilas ás que aínda hoxe segue profundamente ligada. Con gran interese pola palabra, as letras e a arte desde pequena, e representada por un nome ben simbólico, Rosalía licenciouse en Filoloxía pola USC realizando diversos traballos de investigación ligados ao teatro dirixindo despois a súa formación cara á didáctica e a expresión dramática chegando a doutorarse.

Primavera de Venus, homenaxe a Manuel María

Achégase o día cumio das Letras Galegas e nós seguimos coa nosa humilde homenaxe a Manuel María, quen consideramos que merecería aínda moito máis. Se ben, non nos queixamos posto que este está a ser un ano histórico canto á celebración literaria e coidamos que todo o mundo está celebrando e desfrutando a poesía da man do poeta chairego. De seguro que, após o 17 de maio, non fica no esquecemento senón que será consagrado como unha das figuras máis relevantes da nosa literatura. 

Despois da entrevista do pasado martes a Mercedes Queixas, autora da biografía do escritor, "Labrego con algo de poeta", quen nos deixou palabras fermosas e do máis entretidas, hoxe tentamos a partir dunha das obras de Manuel María, tirar unha creación.

Optamos por un dos poemarios menos coñecidos del mais que afondando nel demostran a valia da súa obra completa.

Dubidabamos entre crearmos a partir deste ou crearmos un prato picante a partir de "Morrendo a cada intre". Porén, optamos pola suavidade dos produtos de primavera e da horta que el tanto amaba, sobre todo esa súa horta que contemplaba antes de nada ao chegar á casa de Outeiro xa estando instalado en Monforte. A horta era o recordo da infancia pasada. De aí que valorara tanto os seus produtos mesmo dedicando composicións á pataca, aos nabos...

Primavera de Venus, homenaxe a Manuel María

Ingredientes (para 2 persoas):

• 500 gr de mexillóns
• 1 pataca cocida
• 1/2 leituga rizada
• 1/2 pemento vermello
• 1/2 cebola

Para a vinagreta francesa:

• 1/4 de taza de aceite
• O zume de medio limón
• 1 chisco de azucre moreno
• 1 chisco de sal