Pan de pasas e noces

Bo día, bolboreteir@s! Como vai? Aquí andamos de novo para vos traer un petisco que tiñamos ganas de preparar desde hai tempo. Este pan de noces e pasas é a nosa opción para este 17 de maio. E por que? Pois estamos relendo a Begoña Caamaño e imaxinamos este acompañante como ideal para os múltiplos banquetes que Penélope ofrece en Ítaca en tanto avanza a trama de Circe e o pracer do azul. O pan nunca faltaba nas cestas destes banquetes e adoitaba asociarse á grandeza do ser humano. Se ben é certo que era un pan máis denso que o que comemos aquí hoxe en día, era un manxar prezado e para o que había persoas (segundo se conta na Odisea) dedicadas a moer o gran para a fariña. 

Non temos constancia de que xa experimentaran con combinacións mais nós vimos este pan de noces e pasas como unha idea fantástica para entreter e sorprender os hóspedes que recibía Penélope. Imos ver que vos parece!

Pan de pasas e noces

Ingredientes: 

• 400 g de fariña de forza, máis 50 g extra
• 140 g de fariña de espelta integral
• 325 g de auga, máis un vaso extra   
• 25 g de mel
• 5 g de lévedo de panadaría en po

Sopa máxica, de María Victoria Moreno

Bo día, bolboreteir@s! Pasou o 17 de maio mais permanece o compromiso e amor pola nosa lingua. Hoxe imos pechar a semana das Letras Galegas coa segunda homenaxe a María Victoria Moreno e para iso volvemos partir dos seus textos e da súa paixón culinaria.

Desta volta, fixemos a lectura dunha das súas pezas infantís, "Un cachiño de bica?" na que a imaxinación e o ludismo se encontran arredor dunha mesa onde pasan diferentes pratos e receitas. O protagonismo, alén da comensal, está en Iván, un meniño, e Nica, a súa cadela. Deixámosvos este fragmento no que nos inspiramos para crear esta sopa máxica que cremos representa a dozura da escrita infantil María Victoria Moreno e o efecto constante de sorpresa que nos encontramos na súa obra. Porque si, esta sopa sorprenderavos, e moito!

Pedín un café con leite á camareira e tróuxome unha taza chea de letras.
E unha culler, por se me viña antollo de remexer.

As letras eran doces, eu tiña fame, e decidín comelas, ata fartarme.
Mais tiñan vida, eu achegaba a boca e elas fuxían.

Eran lenes e dondas as máis das letras, sorrían en colores de bolboretas...
E chanceaban: cando eu quería pillalas, elas voaban.

Brincaban ó seu gusto sobre o mantel, xuntándose en palabras que puiden ler:
Amor e pan,
casa, escola e camiños,
Nica e Iván.

[...]

Agora animámosvos a descubrirdes coa lectura, como remata este fantástico relato. E mentres tanto, deixámosvos coa nosa receita-homenaxe:

Sopa máxica, de María Victoria Moreno

Ingredientes:

• 150 g de chocolate branco
• 100 ml de nata para cociñar
• 100 ml de leite
• 1 iogur grego (opcional)

Tacos de ragú á provenzal (Anagnórise)

Bo día, bolboreteir@s! Como vai todo? Aquí preparados para nos meter xa de cheo na semana das Letras Galegas sumándonos humildemente ás iniciativas levadas a cabo en todo o país arredor da figura homenaxeada neste 2018, María Victoria Moreno. 

Como xa sabedes, un dos obxectivos de Bolboretas do bandullo consiste en levar da man gastronomía e cultura polo que tentamos xerar algún que outro pequeno proxecto en que participen estes ámbitos. María Victoria Moreno, a que estamos a coñecer con maior profunidade nestes meses, danos moitísimo xogo neste aspecto, pois era unha tremenda apaixonada da gastronomía pola que ten confesado moitas horas de dedicación. E claro, ás veces esa vocación culinaria, inseríase na súa proxección literaria. 

Estas pasadas semanas estivemos relendo a que consideramos a súa obra mestra, Anagnórise, e aínda que a cociña non é o tema central da peza si xorde en ocasións como contexto propicio para intensas conversas entre os protagonistas, mesmo dando lugar a reflexións do máis curiosas como cando Xulia  recomenda a Aris non perder atención de nada do que sucede ao seu redor, percibindo así, por exemplo, como as polbeiras pasaban o prato do polbo pola propia auga na que se cocera antes de servir as racións.

Mesmo nunha pasaxe da obra, na que paran a xantar nun restaurante e o protagonista nos presenta unha acumulación de pratos do máis apetisosos e que veñen a demostrar o interese e coñecementos culinarios da autora. Deixámosvos este fragmento para que vexades onde nos inspiramos para levar a cabo esta saborosísima receita:

Eu comezo a ler na carta, pero os nomes dos pratos que se ofrecen non me fan pensar en comida. Pescada á primavera, pescada á romana, rabada á galega, coche vermello con litro e medio de cilindrada, robaliza á prancha, ollos negros que me fitan, costeleta de xovenca, ragú á provenzal, trescentos quilómetros percorridos, año de Castela, cabrito ao forno, sorbete de kiwi, Natalia ten ollos azuis, xeados variados, copa da casa, hai outra mesa posta a esa hora... A trescentos quilómetros deste restaurante hai unha mesa posta cun prato para min. ¿Cando, cando exactamente comezarán a comer? ¿Cando, cando exactamente comprenderán que non vou chegar?

Levanto os ollos da carta e atópome cos ollos dela, que teñen agora un mirar solermiño.

Tacos de ragú á provenzal (Anagnórise)

Ingredientes:

• Tortillas de trigo/millo
• 1 peituga grande
• 2 tomates
• 1 cebola grande
• 2-3 dentes de allo
• 1/2 vaso de viño branco
• 1 folla de loureiro