Vai chegando o inverno amigos e amigas, os días veñen a menos e o frío faise dono das rúas progresivamente. E ao tempo que se reducen as ganas de andar por fóra ás oito ou nove da tarde, aumentan as ganas de nos pór a cociñar e estar á calor que normalmente ofrece a cociña.
Con todo, desta volta traemos unha sobremesa fría co que cumprirmos cuestións pendentes como facer o clásico reposteiro italiano ou incluírmos outra receita para a sección internacional, aínda que ben é certo, que Italia xa non a debemos contar posto que para nós, como adoramos inmensamente, é do máis recorrente.
Como non somos moi amigos do café, sempre andabamos reticentes a preparar tiramisú, mais desta volta animados por un encargo para un aniversario, puxémonos con el.
Talvez sexa o feito de levar estudando italiano catro anos ou o feito de que nos encanta a cultura italiana, mais o certo é que todo o seu corpus gastronómico nos fai tolear. Tamén o tiramisú que non sabemos se coñecedes a orixe do nome. Contounola unha profesora do ano pasado e resulta ben curiosa. Provén do dialecto da zona de Venecia, tirame sù, que significaba literalmente "tráeme para arriba", e que se vén entendendo como "súbeme o ánimo". Todo cobra sentido cando ollamos a esencia do tiramisú con esas gotiñas de alcol, o protagonismo da cafeína e o seu doce sabor. Como para non nos subir o ánimo, vaia!
Tamén sorprende que, a pesar de para nos xa parecer un clásico, non teña unha antiga existencia, pois xurdiu após a II Guerra Mundial na zona do nordeste italiano.
Tiramisú
Ingredientes:
- 500 gr de queixo mascarpone
- 300 gr de biscoitos de soletilla
- 1 taza grande de café
- 8 xemas de ovo
- 4 claras
- 5 culleradas de azucre
- 3 culleradas de amaretto
